Nu alle boodschappen zijn gedaan gaat de tweede reis naar Takengon zijn definiteve vorm krijgen. We vertrekken 10 februari, de dag na Imlek-Chinees Nieuwjaar.
Met mij vertrekken de volgende mensen;
xb7 Sri Shindi Indira. Zij is al die tijd mijn trouwe chauffeur en tolk geweest. Speciaal voor haar vind ik het leuk dat zij meegaat. Zij is voor de helft Acehnese maar heeft het gebied nog nooit gezien. Op dit moment is zij zenuwachtig want ook zij weet van GAM maar de nieuwsgierigheid wint het.
xb7 Kengo Hayashi. Kengo is een Japanse student uit Kobe/Tokyo Universiteit. Hij heeft zo goedkoop mogelijk de tenten (schoollokalen) ontworpen. Daarbij heeft hij ook nog aan het culturele aspect van dit gebied gedacht en heeft de twee tenten ontworpen in de vorm van oude tabakshuizen waarin de bladeren gedroogd worden. De tabakshuizen zijn in Aceh en rondom Medan nog overal te bekijken. Ook Kengo had nooit durven dromen ooit nog eens in Aceh rond te mogen reizen. Hij neemt de leiding van de tentenbouw op zich. Bovendien is Kengo heel erg gemotiveerd, te meer daar hij als veertienjarige jongen de aardbeving van Kobe destijds heeft meegemaakt. Als hij erover vertelt zie je hem nog zenuwachtig worden. Ik heb aan Kengo gevraagd om oranje tentzeil te kiezen zodat Nederland vertegenwoordigd wordt. Dat belooft hij.
xb7 Ika Asti Wulandari. Ik heb haar uitgenodigd omdat het voor Shindi, met al die mannen om haar heen, wel heel erg eenzaam wordt. Ika heeft zich bij het boodschappen doen en als vrijwilliger van BWS laten zien heel veel te kunnen en heel betrokken te zijn.
Behalve deze drie jonge mensen zijn er natuurlijk de sjouwers en de gehuurde chauffeurs. In de truck zitten twee chauffeurs en ook in de L300 (el-tiga ratus).
In Takengon zijn de mensen van het TraumaTeam volop aan de slag en de voorbereidingen, heb ik me laten vertellen, zijn in volle gang. Ik heb duidelijk gemaakt dat voor mij het project afgelopen is als de eerste kindergroep wordt opgevangen en met de materialen aan de slag gaan.
050210 Naar Takengon -Gayo Hooglanden
De truck en de L300 voor de reis naar Takengon zijn besteld en op donderdagochtend staan om 06.00 uur, zoals is afgesproken de wagens voor de deur. De grote truck mag de straat niet inrijden en daarom is vanuit de buurt een kleine bestelbus gehuurd om in gedeeltes de hele lading over te brengen.
De truck staat even buiten de woonwijk langs de grote straat.
Om 08.00 uur ingeladen wordt het vertreksein gegeven. We checken nog even de truck waar nog hard wordt gewerkt om al het materiaal erin te krijgen.
De eerste keer hebben we spandoeken op de auto gehad om in Aceh aan TNI en GAM duidelijk te maken wie wij zijn en wat we komen doen. Nu levert het spandoek een probleem op omdat we hem niet kunnen bevestigen. Dan maar zonder en voordat we de grens van Aceh bereiken hebben Shindira en Ika al een hoofddoek omgedaan.
Bij de grens levert de doorgang kleine problemen op omdat we niet in het bezit zijn van een zogenaamd blauw boekje dat afgegeven wordt door het Immigratiekantoor. Alweer een smoes om het geld te laten kosten.
Voor mij levert het niet zoveel problemen op omdat dit uiterlijk geen vragen oproept. Eigenlijk wilde een soldaat niet geloven dat ik uit Nederland kom. Soms geloof ik dat zelf ook niet. Maar voor Kengo ligt de zaak iets anders.
Na te hebben uitgelegd waarvoor wij komen mogen wij, na uitgebreide handgeschreven registratie, doorreizen.
Wel met de opmerking heel voorzichtig te zijn en afmelden als we weer terugkomen. Dit beloven wij natuurlijk…….. saluut mogen we verder.
Om 11.00 uur wordt de trip even stopgezet voor de makan siang (middagmaaltijd). Het restaurant ziet er uitnodigend genoeg uit en de uitgebreide tafel neigt tot volle borden maar ondergetekende houdt zich in en beperkt zich tot rijst, kippenpootje en sla/komkommer.
De reis verloopt verder zonder problemen en GAM heeft zich in de hele trip nauwelijks laten zien. Des te meer is TNI aanwezig en bewaken zij de route een stuk intensiever dan ‘s avonds. Nu zien we het leger om de tien kilometer. Na Bireuen slaan we linksaf en verdwijnen we de Hooglanden in. Deze route is eigenlijk het meest intensief want de talloze haarspeldbochten vragen wel wat conditie van je maag. Sommigen worden onderweg wat draaierig. Mij doet de route me elke keer aan de reis Prapat-Sibolga denken, een weg met meer dan 600 haarspeldbochten. Je kunt merken dat we de bergen ingaan, het begint te regenen en de temperatuur daalt.
Midden in de bergen dan toch nog een oponthoud. De dag tevoren heeft er weer een aardbeving plaatsgevonden (Richter 6,2) en de weg is geblokkeerd door verschuiving van stenen en modder. Het wachten duurt niet lang want inmiddels is het leger al enige uren bezig dit op te ruimen. Na een half uurtje wachten gaan wij verder.
Als wij Takengon inrijden is het ongeveer 18.00 uur en begint de duisternis in te vallen. Ik vind dat we op tijd zijn.
050211 Opbouw
Dit is een dag van opbouw van de twee tenten die als lokaaltjes moeten fungeren.
Het geraamte is de dagen ervoor al opgezet en voor de tweede tent wordt nog hard gewerkt. Kengo, de ontwerper van de tenten kijkt toe en brengt gelijk veranderingen aan. Ik vind het fantastisch om te zien hoe hij de mensen ervan weet te overtuigen van zijn kwaliteiten. Totdat iedereen is gestopt blijft Kengo kijken en controleren.
Een mooie verandering is het hekwerk van de tweede tent die wordt aangepast. Verder had ik nog een wens:”Kies van alle tentkleuren Oranje zodat de mensen weten dat dit een tent uit Nederland is.” De wens wordt ingewilligd en vanaf de hoogste berg rondom Takengon is de kleur te zien! Mooi, Nederland heeft stiekum een stempeltje op het dorp gedrukt maar ook verder niemand die zich daar druk om maakt. Alleen ik ……
Pas laat in de avond, als de duisternis is ingevallen, zijn de timmerlui klaar. Het doet me wel aan een muziektent denken maar in deze omgeving zal het ongetwijfeld kunnen functioneren. De vrachtwagen met goederen wordt gelost en de saamhorigheid is groot, bijna voor elk pakket staat er wel iemand klaar om het even te verzetten. De buurt kijkt toe en als de grote spandoeken hangen zie je de gezichten opklaren want op die manier krijgen zij antwoord. Tot laat wordt er doorgewerkt en wij bereiden het programma van morgen voor, als de opening gaat plaatsvinden.
050212 Opening
Om 05.00 uur gaat de wekker en blijkt dat ik de enige fanatiekeling ben. De rest is nog in Dromenland. Mijn tactiek is een kwestie van herrie maken en dan komt de rest ook. Het werkt….
Om 06.30 uur worden de laatste dozen en materialen naar de twee tenten gebracht.
En om 08.00 uur komen de eerste nieuwsgierigen al kijken en wordt er al met de materialen gespeeld. Moeders gaan in de tenten zitten alsof het niets is en of er nu omheen wordt gewerkt of niet, men blijft gewoon zitten. Goedemorgen Indonesixeb!
Ook de werkers storen zich daar niet aan en ik blijk dus de enige te zijn.
Wijs geworden, denk ik dan maar, houd ik mijn mond.
Als om 10.00 uur de opening gaat plaatsvinden wordt de moeders toch verteld dat zij moeten verdwijnen en onder gemompel worden de konten opgetild en kijkt men vervolgens vanaf de zijlijn toe. Hxe8 hxe8, denk ik …..
De opening gaat zeer uitgebreid, zelfs mensen van de lokale army moeten een toespraak houden. Er wordt gebeden en tot slot moet ik dan ook nog een toespraak houden. Shindi vertaalt voor mij maar plotseling schijnt dat niet meer nodig te zijn want onbewust praat ik in het Bahasa Indonesia en dat vinden de mensen leuk genoeg om te klappen. Een oude man die vroeger op de Nederlandse school heeft gezeten zingt voor mij een liedje in het Nederlands (denkt hij): Sari Marijs.
Ik laat hem in de waan maar weet dat het Zuid-Afrikaans is. Een gegeven paard, ook al is het een Zuid-Afrikaans paard, mag je niet in de mond kijken toch?
De kinderen maken een enorme indruk op mij en gelukkig dat er gelachen en gespeeld wordt. Als de nieuwe kleren worden aangetrokken en de nieuwe schooltas krijgen met inhoud is voor mij het plaatje compleet. Er wordt gezongen, limonade gedronken en doosjes met koek uitgedeeld. Ik denk aan al die mensen die mij geholpen hebben uit Nederland en had nooit van mijn leven durven vermoeden dat ik dit ooit nog eens zou doen. De glijbanen zijn een succes en er wordt verteld dat deze kinderen dit in hun voorgaande situatie niet eens hadden. Maakt mij niets uit, ik heb alles naar Nederlandse maatstaven ingekocht en geen enkele concessie gedaan, het geld was er. Laat deze kinderen ook een keer gelukkig zijn.
Als al het officixeble gedoe voorbij is wordt het tijd om het dorp uit te gaan. Vanaf de top van de hoogste berg zie ik de oranje vlek in het centrum van Takengon.
